Elisa's Blog

Vriendschap

Vriendschap

Je hebt vele soorten vriendschappen. Studievrienden, sportvrienden, borrelvrienden, hobbyvrienden, moeder-vriendinnen,  goed-gesprek-vrienden en ga zo maar door. Met sommigen heb je meer contact dan anderen, dan weer wat vaker en dan weer wat minder en vrienden komen nu eenmaal en gaan. Maar hoeveel vrienden zijn er nog wanneer je leven een drastische wending maakt, bijvoorbeeld na een diagnose zoals MS? Op zich niet iets om je druk over te maken, toch? Eigenlijk makkelijk gezegd… maar toch kunnen er vrienden zijn die heel bewust uit je leven gaan. Een fijne constatering; nieuwe vriendschappen zijn ook mogelijk!

 

Vorig jaar

Sinds de diagnose MS ben ik actief in online lotgenoten groepen voor extra informatie en om op de hoogte te blijven van ontwikkelingen. Kennis is macht en mij persoonlijk geeft het een prettig gevoel dat ik daardoor op een voorbereidde manier mijn behandelplan met mijn neuroloog bespreken kan.
Het is januari 2015 en in zo’n MS groep komt opeens een foto voorbij. Jonge meid, net moeder, maar ze heeft ook net een nieuwe schub / MS aanval. Het gaat niet goed met haar. Ze staat op dat moment voor gelijksoortige keuzes als mij een ik probeer haar te steunen. Geen idee wat het was… De foto, de teksten, de herkenning? In ieder geval is er meteen een klik. Ik ben op dat moment behoorlijk zwanger, maar eveneens gaat het met mij lichamelijk op dat moment ook slecht. We hebben veel steun aan elkaar, het voelt gewoon vertrouwd. Gaandeweg de gesprekken wordt het bizar. We blijken rond dezelfde leeftijd, allebei moeder van een jong kindje, zelfde interesses en dezelfde opleiding. We wonen redelijk bij elkaar in de buurt, maar helaas hebben we ook allebei MS. Zo nu en dan houden we chat contact. Je voelt je begrepen en wisselt tips en adviezen uit. Het is ook makkelijk; bij gebrek aan energie is het handig dat we beide met alle MS termen bekend zijn zodat we aan een half woord genoeg hebben om elkaar te begrijpen.

 

Facebook vriendjes

Maar een paar mensen waren op de hoogte van de geplande inleiding voor mijn bevalling, maar ook haar had ik het verteld. Het wachten duurde lang, 2 dagen in dat ziekenhuisbed. En dan komen er zo tussendoor van die vrolijke berichtjes van haar binnen. Tussen het wachten en Netflix kijken hebben we gewoon lekker luchtig gechat. Ik had een gezonde dosis spanning, want deze 2e bevalling (deze keer mét MS en deels verlamde benen) ging toch wel een beetje spannend worden. En dan zijn daar die chat gesprekken, eigenlijk met een vreemde, maar wel iemand die alles feilloos aanvoelt en begrijpt en die ook een bevalling heeft doorstaan met MS.  Het heeft die zware dag toch een beetje luchtiger gemaakt. Het was ook het moment dat we na 3 maanden contact besloten om op Facebook ‘vriendjes’ te worden en zo ook meer foto’s en persoonlijke berichten van elkaar mee te krijgen.

 

Een afspraak plannen is lastig

Na de bevalling ging het best goed! Achteraf gezien is dat door het 3 daagse infuus met immunoglobuline geweest. Rolstoel-keukenHet heeft me een periode een flinke ‘boost’ gegeven wat erg fijn was in de kraamperiode, maar op een gegeven moment ging het toch weer slechter, even het ziekenhuis in en was ik wederom totaal niet mobiel. Ook voor haar blijft mobiliteit een dingetje en we hebben het er beide erg druk mee de dagelijkse beslommeringen te doorstaan. Al met al kregen wij het niet geregeld om elkaar te ontmoeten op een moment dat wij ons beide goed genoeg voelden. Net toen het beter met mij ging, ging zij met haar man en kind een half jaar naar Zuid-Afrika. Met een baby van nog net geen jaar, met kinderwagen en rolstoel het vliegtuig in. Jeetje wat vond ik dat bewonderenswaardig… wat een positiviteit en een moed! De foto’s die voorbij komen zijn zo prachtig. We houden contact en ze legt me af en toe uit hoe ze daar alles zo op een dag doet, maar ‘tussen de regels door’ weet ik wel hoe zwaar het allemaal voor haar moet zijn. En dan komt er een berichtje voorbij. “Over 2 weken komen we naar huis, kunnen we eindelijk eens afspreken.” Het half jaar is voorbij en mijn babydochter is inmiddels alweer 10 maanden. Maar ook heeft voor mij de medicatie inmiddels goed aangeslagen. Ik zal permanent tintelingen in mijn voeten blijven houden, maar ik ben uit de rolstoel, ik kan weer lopen en mag zelfs weer zelf autorijden. Ja, de timing lijkt deze keer stukken beter en nu kan het er dan ook echt van komen… dacht ik.

 

Het is weer helemaal mis

Ze is nog geen 3 weken terug op Nederlandse bodem en er komt een berichtje binnen. H-schipholHet is helemaal mis. Ze heeft een nieuwe aanval gekregen en is zelfs door haar benen op de grond geklapt. Ik ben enorm geschrokken en we hebben veel contact. Ze wordt zelfs in het ziekenhuis opgenomen en 2 weken later laat ze weten dat ze voorlopig niet naar huis kan en zelfs in het revalidatiecentrum opgenomen moet worden. Een golf van emoties en vele herkenningen gaan er door mij heen. Ongeveer een jaar eerder had ik dezelfde situaties meegemaakt; ook in het ziekenhuis opgenomen, ook daar met Tysabri medicatie moeten beginnen en ook hetzelfde gevoel wanneer het door je ziel snijdt wanneer je je kleine mannetje thuis achter moet laten en niet meer zelf kan verzorgen. Sterker nog, jezelf niet kunnen douchen of verzorgen. Langzaam komen er betere berichten; 10 meter kunnen lopen, oefenen met fietsen, behendigheid vanuit de rolstoel.

 

Op bezoek

Ik wil haar opzoeken. Meteen. Oh wat vind ik MS hoogst irritant! Het is toch van de zotte dat we iedere keer proberen elkaar te ontmoeten en dat er altijd wel weer iets is. Mijn lichamelijke mogelijkheden verschillen serieus van dag tot dag. Zo zijn er een aantal dagen dat ik redelijk normaal kan functioneren, bewegen en lopen… en zo knip je in je vingers en loop je meteen een stuk moeilijker en lig je verplicht in bed met zware vermoeidheid en overige klachten. Maar beloofd is beloofd, ik ga haar opzoeken! Over een week wordt mijn babymeisje 1 jaar en is het dus ook een jaar geleden dat we besloten om ook op Facebook ‘vriendjes’ te worden en meer van elkaar mee te krijgen. Ik stap in de auto en ik ga naar haar toe om haar voor het eerst in levende lijve te ontmoeten. Via het raam van het ‘restaurant’ van het revalidatiecentrum zwaait ze me tegemoet. Ik loop er naartoe en geef haar een dikke knuffel.
 
Hallo meid,  leuk je te ontmoeten 😊
 
 

Misschien vind je deze artikels ook leuk:

1762 Views

Comments (2)

  • Karin says:

    Wat een verhaal joh,heb het met open mond en tranen gelezen!

  • Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

    Bad flare day

    Schub of pseudo-schub?

    Je hebt vele soorten vriendschappen. Studievrienden, sportvrienden, borrelvrienden, hobbyvrienden, moeder-v...

    6 mnd Tysabri

    Na 6 maanden Tysabri

    Je hebt vele soorten vriendschappen. Studievrienden, sportvrienden, borrelvrienden, hobbyvrienden, moeder-v...

    EnZoIsHet-foto

    Naar de Peuterschool

    Je hebt vele soorten vriendschappen. Studievrienden, sportvrienden, borrelvrienden, hobbyvrienden, moeder-v...

    Tysabri infuus

    Hoe verloopt een Tysabri infuus?

    Je hebt vele soorten vriendschappen. Studievrienden, sportvrienden, borrelvrienden, hobbyvrienden, moeder-v...

    Carnaval-MS-blog

    Carnival didn’t go as planned, but the ski trip did!

    Je hebt vele soorten vriendschappen. Studievrienden, sportvrienden, borrelvrienden, hobbyvrienden, moeder-v...