Elisa's Blog

Naar de Peuterschool

Naar de Peuterschool

Een gezinsleven met kinderen kan sowieso al druk en hectisch zijn, maar voor ouders met een chronische ziekte komt daar nog vaak een hoop bij en dat is moeilijk. Juist dan kan het heel bijzonder zijn om net wat extra stil te staan bij de mijlpalen die kinderen met zich meebrengen. Gewoon heerlijk genieten, zoals bij een eerste dag naar de Peuterschool. 

 

In principe was voor onze peuterzoon alle opvang al goed geregeld zoals nodig is bij twee werkende ouders, met ieder een papa-dag en een mama-dag. Ondanks de diagnose ging ik ‘gezond’ (lees: volledig vrij van restklachten) een tweede zwangerschap in. Na de bevalling kregen wij helaas een geheel nieuwe gezinssituatie met naast een babydochter een moeder met restklachten en beperkingen. In ons gezin wordt meegekeken door een ‘buddy’ van organisatie MEE, welke ondersteuning biedt bij leven met een beperking. Mijn buddy probeert samen met mij te bekijken hoe wij ons gezin weer enigszins op de rit kunnen krijgen na deze ongelofelijk roerige periode. Al vrij snel werd duidelijk dat de opvang die voor de oudste al ingeregeld was, niet voldoende was om zelf normaal te kunnen functioneren. De conclusie is dat ik geen hele dag zelfstandig voor beide kinderen kan zorgen waardoor er voor de papa- en mama-dagen ook opvang geregeld moet worden.

 

Voorbereiding

Onze peuter is 3 jaar geworden, voor ons de ideale gelegenheid om uit te leggen dat wanneer hij jarig is geweest, dat hij naast de kinderopvang dan ook naar een nieuw schooltje gaat. Onze zoon is leuk en prettig in de omgang… mits je je aan de juiste gebruikshandleiding houdt 😉 Hij is een tikkeltje ‘hoog-sensitief’ wat in zijn geval inhoudt dat hij gevoelig is voor prikkels, van structuur en volgordes houdt, niet van onverwachte situaties en alles heel duidelijk uitgelegd wil krijgen. Een druk weekprogramma met papa, mama, opa’s en oma’s, kinderopvang en peuterschool… zie dat als kleintje nog maar te snappen. Er kwam dus ruim tevoren een magneetbord in de keuken waarop hij precies kon zien waar hij per dag naartoe gaat. Hij mag zelf het pijltje langs de dagen verschuiven en het geeft hem merkbaar veel rust om te weten wat hij op de dagen gaat doen. Nu kwam er een nieuw magneetje op het planbord erbij voor de nieuwe Peuterschool en leefden we er langzaam naartoe.

 

Naar de peuterschool

Twee dagen eerder waren we samen al even een half uurtje een kijkje gaan nemen en dat gaf nog niet veel succes. Het was er zo ongelofelijk druk! Prikkels in overvloed. Okee, ik geloof dat we ons beide nog even mentaal moesten voorbereiden op de grote dag 🙂 De klas heeft een knuffel als mascotte, genaamd “Puk”. Ik zocht een afbeelding van deze mascotte op het internet voor op ons eigen magneetbord en we hadden het nog veel over Puk. PukDonderdags was het dan zover. Ik had me er helemaal op ingesteld, dit werd onze dag, één op één met mijn peuterzoon. Een goed begin is het halve werk, dus of hij het er echt leuk zou gaan vinden en of de komende weken vlekkeloos zonder traantjes zouden verlopen, dat viel of stond bij deze eerste ochtend. Bij mij op schoot op de scootmobiel reden we samen naar het schooltje, 300 meter verderop. Ja, de jas moest deze keer toch écht uit. En nee, mama doet jou niet dragen, houd mijn handje maar vast. Eenmaal binnen bleek dit een rustiger klasje gelukkig. “Kijk daar is Puk! Nu zit hij op de kast!”, roept onze peuterzoon, en het ijs is meteen gebroken. In de kast ziet hij de welbekende Fisher Price speelgoedkassa en deze blijkt 33 jaar later nog steeds een ontzettende hit 🙂

 

Anderhalf uur ben ik gebleven. Ik heb mij rustig tussen de kindjes gemengd en bij ze aan het tafeltje gezeten en meegedaan in de kring. Veilig vanachter de speelgoedkassa werd alles geobserveerd en ik had de kans om alles aan onze kleine man uit te leggen terwijl de kindjes om ons heen speelden en kleurden. Mijn geheugen is niet altijd top, maar ik deed mijn uiterste best om alle namen die genoemd werden te onthouden en ook te gebruiken. “Kijk eens wat Truusje een mooie tekening maakt en wat Jantje een hoge toren bouwt!” Ik blufte me er een beetje doorheen en onze zoon dacht echt dat alle kindjes bekend waren en voelde zich al snel op zijn gemak.

 

Peuterkassa - MamaMetMS.nlEventjes kreeg ik kans om weg te zwijmelen… goh wat is het lang geleden dat ik wekenlang met ski-klasjes in de Alpen stond en dan had ik de eerste dag een uur de tijd om 15 kindernamen in mijn geheugen te stampen want ja… kindjes in een vaartje op ski’s… je moet dan wel de juiste naam roepen om ze bij elkaar te houden. :) Ik realiseerde me hoe heerlijk dit was zo even een ochtendje tussen de peuters, simpelweg een klein geluksmomentje voor mij. Langzaam ging ik dan ook wat meer bij andere kindjes kijken maar al snel gebaarde het vingertje van mijn peuterzoon met een veelzeggende boze blik dat ik op het stoeltje naast hem moest komen zitten. “Nee jongen, je kunt ook zelf spelen. Mama, kijkt ook even wat de andere kindjes gemaakt hebben.” Zucht… wat is het hier leuk. De juf legt aan de klas het planbord uit waar met plaatjes de activiteiten van de ochtend worden uitgebeeld. Onze zoon herkent dit van thuis en we herhalen het ochtendprogramma nog een aantal keer. Het geeft duidelijk rust. Hij weet precies wat er gebeuren gaat en wanneer de mama’s en papa’s weer komen. We gaan in een grote kring zitten en meneer komt helemaal los en verteld aan de Juf enthousiast dat het de letter “O” is die ze nu met de stoeltjes hebben gemaakt. Bij de kinderopvang heeft het ruim een jaar geduurd voordat hij sprak, terwijl hij ons thuis de oren van de kop vertelde. Ondanks de nieuwe omgeving gaat hij hier opeens enthousiast praten. Ik ben verbaasd, het gaat echt heel goed. Volgens mij is de introductie geslaagd en ik zie het dan ook als mijn ‘seintje’ om naar huis te gaan. Er zijn niet eens traantjes gevloeid!

 

Anderhalf uur later heb ik hem weer opgehaald, hebben we samen met papa gegeten en bijgekletst hoe het geweest was. En dan is het hoog tijd voor het middagdutje. Niet alleen voor de kleine man, maar ook mama moet dan hoognodig naar bed. Dat is dan toch weer een beetje jammer, maar goed, het is niet anders. Ook moet er dan even afgesproken worden dat papa de zorg voor de baby die dag over neemt zodat ik mij op de oudste kan blijven focussen. Later die dag heb ik nog met onze peuterzoon gepuzzeld, gespeeld en geknuffeld voor de tv. Terugkijkend op deze dag kan ik alleen maar heel tevreden zijn. Natuurlijk heb ik klachten, die zijn er altijd, maar vandaag was gewoon een hele leuke topdag! Heerlijk één op één quality-time met mijn peuterzoon. Vandaag heb ík gewonnen en niet de MS. “En zó is het…”, zou onze peuterzoon dan schouderophalend zeggen.

 

 

1163 Views

Comments (1)

  • Cindy says:

    Wat mooi omschreven.. en toppie dat je die dag zo fijn ervaren hebt. Goed voor jou gevoel maar ook voor je peuterzoon. Respect!

  • Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

    Rock Werchter Evening Trees

    Geweldige zomer eindigt met een domper

    Een gezinsleven met kinderen kan sowieso al druk en hectisch zijn, maar voor ouders met een chronische ziek...

    Shit Happens Deal With It

    Zwanger en kiezen voor Tysabri, deel 1

    Een gezinsleven met kinderen kan sowieso al druk en hectisch zijn, maar voor ouders met een chronische ziek...

    toet-toet-ambulance

    Met de ambulance en starten met Tysabri, deel 2

    Een gezinsleven met kinderen kan sowieso al druk en hectisch zijn, maar voor ouders met een chronische ziek...

    MS diagnosis quote

    En dan heb je MS…

    Een gezinsleven met kinderen kan sowieso al druk en hectisch zijn, maar voor ouders met een chronische ziek...

    Carnaval-MS-blog

    Carnaval ging niet als gepland, maar wintersport wél

    Een gezinsleven met kinderen kan sowieso al druk en hectisch zijn, maar voor ouders met een chronische ziek...